صنایع دستی را میتوان نقطه تبلور فرهنگ و سفید و نماد فرهنگی یک منطقه محسوب کرد که ارتباط مستقیمی با اقلیم و نحوه زندگی، معیشت و تاریخ مردم یک منطقه و قوم دارد. چابهار از نقاطی است که شرایط جغرافیایی خاص آن به همراه فرهنگ و سنن دیرپای و گستردگی اقوام و طوایف موجبات هنرآفرینی ساکنان بومی ان را فراهم اورده است. به طوری که این منطقه از کشور را می توان جزء قطب های صنایع دستی ایران نامید. بدیهی است که با سرمایه گذاری بر روی این نوع صنعت که آمیخته با هنر است می توان برنامه هایی خاص طراحی و در نهایت موجبات جذب گردشگر، ارزآوری، تولید، اشتغال زایی و سایر آثار مثبت را فراهم آورد. منطقه آزاد چابهار همراه با سیاست های سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در خصوص ترویج صنایع دستی و حفظ آن اقدامات بسیار موثری انجام داده که تاسیس بزرگترین و کامل ترین مرکز آموزشی صنایع دستی شهرستان از آن جمله است. این مرکز با تجهیزات کامل تاکنون بیش از 5000 هنر آموز را در رشته های مختلف مانند سکه دوزی، سوزن دوزی، تراش سنگ های قیمتی، سفالگری و... را آموزش داده و با همکاری سازمان میراث فرهنگی و گردشکری شهرستان و استان، حمایت هایی را پس از گذران دوره از جمله معرفی به بانک ها جهت اخذ وام، صدور گواهی نامه، خرید محصولات جهت فروش در بازارهای ملی و منطقه ای، شرکت در نمایشگا های مختلف کشور انجام می دهد. صنایع دستی از جمله صنایعی است که با سرمایه ای اندک قابلیت سودآوری و ارزش افزوده بسیاری دارد. مرکز آموزش صنایع دستس منطقه آزاد چابهار واقع در محل دروازه اقیانوس این منطقه با ارتقاء کیفی و کمی آموزش و توسعه هدفمند صنایع دستی سالانه میزبان صدها گردشگر علاقه مند، دانشجویان ، اساتید و نیز هنراموزان این صنعت بوده و با برگزاری و حضور در نمایشگاه های داخلی و خارجی محصولات تولیدی هنرآموزان را به نمایش می گذارد.

سوزن دوزی

هنر بلوچ به ویژه سوزن دوزی یکی از کهن ترین هنرهای ایرانی است که عمومأ بصورت سنتی در میان زنان رواج داشته  و امروزه مردان نیز به شکل صنعتی بدان روی آورده اند. سوزن دوزی را میتوان به نوعی نورچشم، سند هویت، موجودیت و پشتوانه زنان بلوچ نامید. سوزن دوزی از  هنرهای زیبا و کاربردی منطقه چابهار نیز به شمار می رود که با دوخت های سنتی دیگر مناطق ایران کاملاً فرق داشته و به آن «بلوچی دوزی» نیز می گویند در زندگی ساده و بدور از تجمل مردم چابهار، مهمترین وسیله تزئین لباس، همین کار است. این هنر از زندگی و سنن بلوچ ریشه گرفته است که آنرا مادران هنرمند به دختران خود آموزش می دهند در بلوچستان انواع مختلفی از سوزن دوزی ها را می توان دید که توسط دستان ظریف دختران و زنان بلوچ روی پارچه و درنهایت ظرافت و زیبایی دوخته می شود. بیشتر این دوخت ها برای لباس خودشان استفاده می شود و مازاد آن را به بازار عرضه می کنند. بهترین سوزن دوزی از آن زنانی است که بین 18 تا 30 سال سن دارند.
گفتنی است که نصب قطعات دوخته شده بر لباس علاوه بر زیبایی سبب استحکام آن نیز می شود. پیراهن زنان با چهار قطعه تزئین یافته که عبارت است از: یک قطعه پیش سینه، دو قطعه سرآستین، قطعه دیگری که در پیش سینه به طور عمودی تا پایین پیراهن دوخته می شود و جیب که در اصطلاح محلی «گرمتان» یا «پندول» نامیده می شوند. گاه قطعه عمودی زیر پیش سینه به کار نمی رود و فقط کنار جیب به طور عمودی و با فاصله حاشیه دوزی می شود. همچنین پایین لباس و پا دامنی (پارچه شلوار) سوزن دوزی می شود. در این قطعات از طرح هندسی (و گاه غیر هندسی) مانند انواع گل و بوته استفاده می شود.  طرح های غیر هندسی عمدتاً برای تزئین پرده، پشتی ، سفره دستمال و غیره به کار رفته و به صورت قرینه دوخته می شود. در برخی سوزن دوزی ها که برای آویختن به دیوار تهیه می گردد اسامی پیامبر(ص)، ائمه (ع) و یا اسماء جلاله خدا و جملات دینی به چشم می خورد. علاوه بر این نوارهای سوزن دوزی تهیه شده به مصرف لبه چادر یا مصارف دیگر می رسد. در سوزن دوزی و یا بلوچی دوزی که در واقع نوعی رودوزی به شمار می آید معمولاً رنگ های روشن و گرم مانند نارنجی و قرمز به عنوان رنگ های اصلی و رنگ های دیگر مانند سبز ، سفید، سیاه و قهوه ای به عنوان رنگ های فرعی انتخاب می شود. منطقه آزاد چابهار با در اختیار نهادن مواد اولیه و فرآورده های تکمیلی نظیر کیف پول، جلد آلبوم، قاب عکس، دستبند، گوشواره و... را از هنرآموزان تربیت شده در مرکز می خرد.

 

حصیربافی
 

حصیربافی یکی از صنایع پردامنه این شهرستان می باشد که مردان و زنان به آن اشغال دارند و بیشتر در نقاطی مرسوم که انبوه درختان وحشی نخل زینتی (داز) وجود دارد. صنایع حصیری را می توان به دو دسته مصرفی و صادراتی تقسیم کرد گلدان، سبد خمره ای (کپاد) ، کیف حصیری، سبد نان، فرش، بادبزن و ...از جمله فرآورده های تولید شده در مرکز آموزش صنایع دستی منطقه می باشند .

 

سکه دوزی
 

 :از مهمترین صنایع دستی منطقه به حساب می آید، از بافت های سکه دوزی شده برای پوشاندن و زینت رخت خواب در اتاق ها و همچنین برای زینت روی گردن شتر در هنگام عروسی استفاده می شود. قطعات پارچه به رنگ های گوناگون را بروی یک تخته نمد و یا سایر اقلام مرتبط به هم می پیوندند و روی آنها را با آیینه کاری و انبوه دکمه های سفید پیراهن می آرایند. به یک لبه که در طرف پایین قرار می گیرد منگوله پشمی نیز می آویزند. مواد اولیه این هنر – صنعت به وفور در بازار یافت شده و قیمت مناسبی دارد.محصولات سکه دوزی شده مشتریان پرو پا قرصی داشته و به عنوان سوغات توسط گردشگران خریداری می شود. در شهرستان چابهار سکه دوزی بسیار رایج بوده و منطقه آزاد چابهار با همکاری نهادهای متولی، آموزش هنرآموزان را به عهده دارد. تنوع رنگ ها در سکه دوزی بسیار زیاد و معمولاً از رنگ های قرمز، سیاه و آبی در محصولات استفاده می شود.

 

چادر بافی
 

عشایر شهرستان چابهار، سیاه چادر یا پلاس خود را خودشان تهیه می کنند و گاهی در روستاها نیز پلاس بافته می شود. نحوه تولید آن چنین است که بر روی دار و با استفاده از موی بز بعنوان تار و پود آن را می بافند.
گلیم بافی: گلیم بافی بیشتر کار زنان چادرنشین است ولی بانوان روستایی از جمله روستاهای دهستان جهلیان نیز آن را می بافند.بنا به اظهار روستاییان یک گلیم 5/2*5/1 متر(یک و نیم در دو نیم متر) در مدت هفتاد ساعت بافته می شود.

زری دوزی و گل دوزی

 دست بافت های تزئینی چون زری دوزی و گل دوزی نیز از هنر زنان این شهرستان است.این کارها بسیار جالب و در خور تحسین است و به بیان دیگر انواع دستبافت های تزئینی و نقش نگاره های عامیانه در این منطقه از ارزش فرهنگی و هنر ویژه ای برخودارند.

 

معرق صدف
 

  ابزار این هنر شامل صدف، چسب، پارچه و البته دستگاه مخصوص تراش و صیقل صدف می باشد که در منطقه آزاد تمامی آنها فراهم و با استقبال بسیاری مواجه است. صدف ها از داخل کشور تهیه که پس از شست و شو، تراشکاری و صیقل دادن، محصولات این هنر ساخته می شود.

تراش سنگ های قیمتی
 

 این نوع از صنایع دستی توسط سازمان منطقه آزاد راه اندازی گردیده است. مواد اولیه آن شامل انواع سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی می باشد که پس از انجام عملیات برش به آن حالت داده و از آن نگین انگشتر و سایر اقلام زیبا می سازند. ثبت نام برای شرکت در کلاس های این هنر – صنعت همواره با استقبال مواجه است.

 

وسایل زینتی

 صنایعی که به ویژه از نظر عشایر و روستاییان بسیار قابل توجه بوده و به عنوان زینت از آن استفاده به عمل می آید عبارت است از تراش انواع حلزون های دریایی با ترتیبی که بدان می دهند تا جنبه تزئینی به خود گیرد. سینه بندها، دست بندهای زینتی برای بانوان، نوارهای مختلف برای حاشیه رخت خواب، پیچ و رشته های مخصوص که برای تزئین شتر جماز شده و سایر دواب ساخته می شود.

 

طلا سازی

در برگیرنده نقش و طرحهای بومی و ویژه کارهای فراوان است و تا حدود تحت تاثیر شبه قاره هند می باشد. هنر طلا سازی بسیار پیچیده می باشد. یادگیری این هنر با توجه به تعدد انواع طرحها و ریزه کاری های آن مشکل می باشد.
 مرکز صنایع دستی منطقه با عنایت به حمایت های صورت گرفته افق روشنی را در چشم انداز خود می بیند تا با فایق آمدن بر مشکلاتی مانند بازاریابی و فروش محصولات بتواند مانند گذشته آیینه دار اصالت آداب و رسوم این دیار باشد. امروزه بسیاری از استادکاران پاکستانی به ساخت هنرهای دستی در این منطقه مشغولند. همچنین سیل هنرهای به اصطلاح سنتی از بازارهای چین و هند روانه بازارهای این منطقه گردیده است. که می بایست با چیدن تمهیدات خاص به شکوفایی بیش از پیش هنر – صنعت های بومی در این دیار یاری رساند.